Boris

3 jaar geleden zijn wij gebeld door Burnie van de stichting SNTH of wij tijdelijk een golden retriever konden opvangen. Het ging om een hond die niet meer bij zijn baas kon blijven. De hond kon niet tegen alleen zijn en door een scheiding was dit wel het geval. De baas had zelf al een oplossing gezocht die echter niet goed uitpakte. Hij zat als niet gecastreerde reu bij loopse hondjes in huis. Hij moest daar dus urgent weg.

Na kort overleg besloten we dat Boris best tijdelijk bij ons kon komen.

We hadden zelf een jonge golden ( Tarak) dus we dachten dat die twee het vast wel zouden kunnen vinden met elkaar.

Hij werd gebracht door iemand van de stichting.

Wat was hij er slecht aan toe. Hij keek erg wild uit de ogen, was kaal op verschillende plekken op zijn lijf en dook direct, al rijdend, boven op onze jonge hond.

Zo’n jonkie geeft natuurlijk niet snel op dus bekte Boris het kleintje meermalen af om hem duidelijk te maken dat hij uit de buurt moest blijven. En de hondentaal is prachtig, Tarak bleef vaak uit zijn buurt.

Na een goede wasbeurt zijn we aan de gang gegaan met zijn lichamelijke en geestelijke herstel. Tijdens wandelingen heb ik heel wat moeten sprinten omdat hij er weer eens vandoor ging, want ja elke hond op afstand kon maar zo loops zijn, dus rennen ………………

Na enige dagen liet hij toe als we fysiek contact maakte en begon hij zich minder te bijten en krabben.

Samen met de SNTH ( Burnie) en Wilma  gingen we op zoek naar wat goed voer voor hem was, waar hij last van had etc. Uiteindelijk vonden we een goed voer en met wat voedingssupplementen zag hij er steeds beter uit en werd hij steeds toegankelijker.

Na een paar weken is er toen een nieuw gezin voor hem gevonden.( oh, wat keek hij verontwaardigd toen we hem met hun mee lieten gaan)

Helaas is het daar niet goed gegaan en werden wij naar een paar weken gebeld of we hem weer op konden halen.

Wat was hij blij ons te zien. Hij zwabberde heel hard met zijn staart en liep direct naar de deur, zo van mooi, ik ga mee.

Ook Tarak was blij Boris weer te zien.

Na overleg met de SNTH hebben we toen besloten om Boris niet nog een keer te verplaatsen.

Iets wat voor zo’n oude hond vol stress niet echt een aanrader is. Burnie deed ons het voorstel dat Boris in de seniorenopvang kon. De stichting blijft de eigenaar en draagt de medische kosten en wij nemen de dagelijkse zorg op ons.

Wat een geweldige manier om oude beestjes weer een plek te bieden.

En ach hij was al zo oud en niet echt gezond dat wij hem toch best mooie levensmaanden of misschien jaar zouden kunnen geven..

En nu……………………

Boris is een gezellige oude hond geworden die afgelopen 14 november 14 jaar is geworden.

Nee, dat hadden wij niet verwacht, maar wat is hij leuk geworden.

Hij is aanhankelijk, komt vaak een knuffel halen, is jaloers als we stoeien met de jongste en doet dan met zijn oude stramme lijf dapper mee.

En, nee dit wil ik u niet onthouden, wat heeft hij mij van de week laten schrikken.

Omdat hij niet goed meer loopt gaan we met de auto naar een uitlaatplek. Een lang recht pad. Wij lopen met twee jongen honden dat pad helemaal af en pikken Boris op de terugweg halverwege ergens weer op.

Nu is het tijdens de uitlaat al donker dus krijgt hij van onze mooie rode knipperlampjes om zodat we hem ook op afstand kunnen zien.

Omdat al twee dagen mensen hem vastpakten omdat hij daar zo zielig alleen liep had ik aan de halsband een briefje gedaan waarop ik had gezet hem lekker te laten lopen omdat wij achter hem liepen. Hij liep immers niet meer weg dus dat was wel verantwoord !!

En ja………………………. wij op afstand en geen lampjes meer te zien. Ach, hij zou wel achter een struik staan. Nee…………, nou dan is hij vast al bij de auto, Nee……..oeps hij is echt weg. Ik nog rustig want ik dacht, zo snel loopt hij niet.

Na 30 minuten, roepend en zoekend toch maar naar huis om de fiets te gaan pakken.

En nu niet rustig meer !!!

Ik bel wild aan, doet Marianne open. Ik verstel snel dat Boris zoek is dus dat ik de fiets pak en weer weg ben.

Schiet ze in de lach en zegt nee hoor die is hier al even.

Hij stond te blaffen voor het hek dus heb ik hem maar binnen gelaten.

Wat was ik blij, verontwaardigd, lacherig, boos etc.

Die ouwe heeft zich al knipperend een weg naar huis gebaand. Dat eigengereide zal hij wel nooit meer kwijt raken, maar ach dat vonden wij toch aantrekkelijk in een hond ?!?!

We waren het niet van plan maar we waren en zijn nog steeds erg blij met “ons” oudje.

Groetjes Marianne en Nicole

Naschrift: na een hele fijne tijd gehad te hebben in het gastgezin is Boris op 11 mei 2010 rustig ingeslapen. Hij was echt helemaal op.