Senna, Foxy, Nouschka, Finney, Tommy en Lisa
Foxy en Senna, 2 cyperse katten van 14 jaar kregen we eind november 2007 in opvang, nadat ik me samen met mijn zoon en dochter had aangemeld als gastgezin bij de Stichting. Wij hadden op dat moment zelf 4 katten en 2 honden (een chow chow en een kruising cockerspaniel). Foxy en Senna hadden voordat ze bij ons kwamen al een halfjaar in opvang gezeten bij een ander gastgezin, wat er helaas mee stopte. We besloten na 1 1/2 maand voor ze gezorgd te hebben ze zelf te adopteren. Foxy heeft tot 31 januari 2008 voornamelijk onder de bank gezeten, kwam er 's nachts wel onder vandaan om te eten en naar de kattebak te gaan. Maar op 31 januari 2008 kwam hij tevoorschijn en kwam hij gewoon in de kamer en bij ons op schoot. Senna was gelijk al in de kamer, die was veel minder bang dan Foxy. We waren heel blij, dat Foxy eindelijk tevoorschijn kwam, helaas heeft het niet lang mogen duren, want op 22 mei 2008 hebben we hem moeten laten inslapen vanwege acuut nierfalen. We missen hem nog steeds en hebben er veel verdriet om gehad. Maar gelukkig hebben we Senna nog, die het heel goed doet.

Begin januari 2008 kregen we Tommie (zwart/wit en 6 jaar) en Max (cypers en 7 jaar) in opvang. We hebben ze een half jaar in opvang gehad en toen is Tommie geplaatst bij Fred, een medewerker van de Stichting en Tommie heeft mijn zoon geadopteerd, die 2 zijn namelijk helemaal gek op elkaar. Max hadden we ook graag willen houden, maar dit ging helaas niet omdat hij vocht met Finney (noorse boskat van 17 jaar), die we op 2 mei 2008 in permanente opvang hadden gekregen samen met Nouschka (malthezer van 10 jaar), beiden kwamen bij Sally Hartogh vandaan, die toen net overleden was en ook gastgezin was van de Stichting. Maar gelukkig is Max goed terechtgekomen (zie successtory van Fred).

Finney was onzindelijk en verschool zich onder de bank, maar sinds Max weg is gaat het prima met Finney, hij is zindelijk en ligt gewoon bij je op schoot of op de bank. Soms moet je keuzes maken die moeilijk zijn, want we missen Max enorm, want het is een gezellige kletskous, maar het gaat erom, dat de dieren gelukkig zijn. Dat is het belangrijkste. Nouschka was een heel bang hondje, wat helemaal bijtrekt, want ze is stapelgek op mijn dochter en mijn dochter op haar, dus heeft mijn dochter haar geadopteerd. En nog is de successtory niet ten einde, want op 28 juni 2008 hebben we nog Lisa (ruwharige jackrussell van 14 jaar) geadopteerd, dat het eigen hondje van Sally Hartogh was. We zijn dolgelukkig met Lisa, wat een vrolijk, levendig hondje is, echt een scheetje. Wij hopen dan ook dat we nog heel lang mogen genieten van alle dieren, die we hebben.

Snowy
Hier een bericht over ons nieuwe gezinslid. Wij (Rob, Desiree en de drie kinderen) hebben Snowy (Snowwhite) in ons gezin opgenomen. Vanaf de eerste dag dat wij Snowy zagen waren we meteen verliefd op haar. We hebben kennis met Snowy gemaakt bij Burnie. Na eerst een kopje koffie en wat limonade voor de kinderen, zijn we gaan wandelen met snowy, in de mooie omgeving van het huis van de zeer gastvrije Burnie. Snowy moest duidelijk wennen aan zoveel aandacht (vooral van de aandacht van de drie kinderen).

Na de wandeling zijn we weer naar het huis van Burnie gegaan. Het was een zeer geslaagde wandeling. Wat een lieve, leuke en zeer vrolijke hond. Na nogmaals een kop koffie en limonade kwam de vraag of wij Snowy zagen zitten....

Nou daar waren wij snel uit; we wilden niks anders, maar nu moesten wij nog afwachten of wij Snowy mee mochten nemen en in ons gezin mochten opnemen .... en ja... gelukkig zag Burnie ons ook wel zitten en dezelfde dag namen we Snowy mee op weg naar ons huis in Wassenaar. De autorit is goed verlopen. Eenmaal bij ons thuis was Snowy wat onwennig, maar het ging al snel beter. Na een aantal dagen en duidelijke regels, vooral voor de kinderen dat ze Snowy rust moesten geven en met rust moesten laten als snowy op haar plekje lag, was Snowy helemaal thuis. We hebben Snowy nu vier maanden en zouden haar voor geen goud meer willen / kunnen missen - wat een lieve, vrolijke hond is onze Snowy.
Bedankt burnie dat je vertrouwen in ons had. We zijn dolgelukkig met onze lieve kameraad.
Een dikke knuffel van Snowy.

Kira
Okay, ik had dus Burnie van de stichting aan de lijn die informeerde hoe het met Kira ging. Daar wil ik best iets over kwijt! Kira is vorig jaar oktober vanuit Amsterdam naar mij, in Limburg gegaan.

Ze was toen 9 maanden oud.

Voor haar toenmalige baasje was ze niet meer te houden omdat die veel weg was en ze dan van alles kapot maakte.

Hier woont ze aan de rand van het bos, waar we iedere dag ruim een uur lopen. Ze rent dan lekker voor me uit, maar loopt niet – meer – weg. Ze ontmoet daar ook veel vriendjes en zelfs de grootste grommelaar gaat voor haar door de knieën!

Het is een heel sociaal toegankelijk hondje. Ik ben met haar op cursus geweest. Ze is helaas niet geslaagd, maar ze doet wel alles zoals het hoort, zoals stilstaan voor de weg bij voorbeeld. Op de foto kun je zien hoe ze heerlijk samen met mijn dochter en haar hond op een zandberg speelt.

En ook het zwemmen vindt ze heerlijk! En lekker een bal kapot maken in de tuin is ook leuk!! Kortom we maken het prima samen!

Dino
In mijn leven heb ik al vaak katten gehad. Maar deze keer......
Dino (ex-Pino zo noem je toch geen kat???) is een waar wondertje. Als ik het niet zelf had gezien bij Astrid thuis, hij taalde er niet om naar buiten te gaan. Misschien omdat de omgeving zo anders is, maar bij mij zat hij binnen de korste keren boven in de planten en riep "ik wil naar BUITEN".

De opdracht was om hem 6 tot 10 weken binnen te houden. Onmogelijk. De eerste paar keren zijn we samen naar buiten gegaan, een kattenluik gemaakt en nu?? We gaan met z'n 3en een rondje bos lopen. Hij gaat mee op bezoek bij mijn vriendinnen, waar, geloof het of niet, nog 3 honden lopen en 3 katten. Dino loopt er tussendoor met de staart zo hoog, als om te zeggen, "aan de kant, hier kom ik aan".
Geen enkele agressie, geen spatje angst. Een feest om te zien. Dan gaan we rustig slapen op het aanrecht totdat ik weer weg ga en zeg "Kom op jongens, naar huis" Hij loopt nog mooier naast de voet dan Bram. Tussen Bram en Dino? Liefde met een hoofdletter. Bram maakt hem weer helemaal schoon als hij binnenkomt, ze slapen samen op het kussen en liggen samen in de bench.

Bij Astrid wilde hij nog wel een beetje bijten als je hem aanhaalde, maar zoals zij ook al voorspelde, dat is nu helemaal over. Ik kan alles met hem doen en we hebben ook hele gesprekken op niveau. Hij is alleen heel beledigd als ik weg ga met Bram en hij mag niet mee. Bij thuiskomst hoef ik alleen maar te klikken en hij komt aangehold. Maakt niet uit of hij binnen of buiten is. Kattenbak heb ik ook maar afgeschaft, die gebruikt hij niet. Superschoon in huis. Ik heb een klein krabpaaltje tegen de muur gespijkerd en daar wordt volop gebruik van gemaakt. Nergens anders wordt gekrabd. dan ruim ik alles meteen netjes op.

Stimpy
Het verhaal begon nu ruim een jaar geleden: ik werd het gastgezin voor jongste van een familie van drie poezen doordat de oude eigenaar plots overleed en de poezen al een maand werden verzorgd in een leegstaand huis. Na een week bleek dat de moeder en de dochter, die elders bij elkaar waren ondergebracht, uit elkaar moesten worden gehaald. Ik kreeg toen ook de oudste in opvang. De jongste was snel geplaatst. Na een paar maanden ook de middelste. Helaas kwam ze van de regen in de drup: de volgende eigenaar bleek allergisch te zijn. Gelukkig voor haar was er meteen weer een nieuw gezin en kon ze snel worden overgeplaatst. Het toeval wil dat ook deze mensen allergisch bleken te zijn. Weer terug in het oude gastgezin, bleek ze de andere opvangkat te terroriseren.

Omdat ze een hele lieve poes is naar bezoek toe, was er binnen een paar dagen weer een geïnteresseerde en verhuisde ze weer. Haar vijfde verhuizing in negen maanden tijd. En weer had ze pech: de poezen des huizes daar lieten haar niet toe in de groep. Inmiddels was de oudste net geplaatst (een tienjarige kat na tien maanden opvang). Ik had de ruimte en andere zachtaardige katten in opvang en dus werd ik het nieuwe gastgezin voor de middelste.

Nu wil het zo dat ik het fijn vind dat katten na bij mij zijn opgevangen, een goed nieuw thuis vinden, maar ik had het toch best te kwaad bij de gedachte dat ik in dit geval Stimpy zou moeten laten gaan. Ze is echt een leuke, lieve poes! Ze verdient een goed nieuw thuis, maar al dat overhuizen had zijn sporen nagelaten. Hier was ze weer goed opgeknapt. Ach ze kan deuren openmaken, maar met de klink omhoog is dit probleem uit de wereld. En ze vind boodschappentassen ook lekker om op te knabbelen: alleen maar goed voor me want dan ruim ik alles meteen netjes op.

Ze is nu negen jaar oud, maar ze heeft elke avond voordat we met zijn allen naar bed gaan, nog even de gekke vijf minuten en spurt ze door alle kamers heen! Ook speelt ze nog met van die kattenmuisjes. Hou je een schoenveter voor haar neus, dan wil ze altijd spelen. Nog meer misschien dan als je er een muis aan hangt. Je hoeft dus niet altijd heel duur speelgoed te kopen. Ik hoop dat ik nog lang van mijn eerste eigen poes mag genieten, maar aan haar zal dat zeker niet liggen!!

Ella
Graag wil ik mijn verhaal over onze Ella met jullie delen. Door mijn werk, bij de dierenambulance Arnhem e.o. kwam ik op de site van SNTH terecht, waar mijn oog viel op een Golden Retriever, waar afstand van gedaan was. Ik was op slag verliefd. Niet zo gek, ik heb immers al 2 Goldens lopen, een van 10 jaar, een reu en een van 2,5 een teefje, waar ik vreselijk gek op ben. Ik liep te twijfelen, nog een erbij??? maar kon haar niet weerstaan en gemaild naar Magda. Helaas er was me iemand voor die al ging kijken en er stond nog iemand voor mij op de lijst die ook belangstelling had. Jammer!!! Ze bleef maar in mijn hoofd zitten. Tot ik gebeld werd door Magda, dat de kijkers waren afgehaakt en de wachtenden voor een andere hond gingen. Is ze voorbestemd?? Gelijk een afspraak gemaakt om naar Amstelveen te rijden en bij Ella te gaan kijken. We zagen een terug-getrokken hond, van bijna 2 jaar die schuw achteruit deinsde als je haar benaderde. Luna onze jongste hadden we meegenomen en met haar en Ella klikte het. We zagen ook dat Ella een hele lieve hond was en ik had er alle vertrouwen in dat het goed kwam met haar. Een week later, begin juni hebben we haar opgehaald. Eenmaal thuis gekomen, durfde ze zowat het huis niet in en was bang van iedereen, niet gewend aangehaald te worden en luste ook bijna niks van lekker honden eten. Wacht maar, ik leer je wel dat aaien en knuffelen lekker is dacht ik en de rest komt ook wel goed. Ze was gewend alleen op de harde vloer te liggen. Langzaam maar zeker hebben we haar geleerd wat vertrouwen is en wat lekker zacht liggen is en lekker eten. Binnen een maand hadden we een totaal andere hond! Heel blij als ze je ziet, vrolijk kwispelend en je likken, lekker eten en op de bank liggen, lekker bij je en lekker geaaid en geknuffeld willen worden. Ze is een schat en verschrikkelijk enthousiast, speels vriendelijk, vrolijk, kortom een heel andere Ella als die bij ons binnen kwam. Soms wil ze als er een vreemde binnen komt nog wel eens de kat uit de boom kijken, maar dat mag en is meestal maar even. We doen ook allemaal leuke dingen, gaan veel naar de Rosendaalse hei, waar iedere modderplas voor haar is en ze onvermoeibaar achter een bal aan rent. Ook een dagje strand was een feest, maar in de auto terug gekeerd kon ze haar ogen niet meer open houden en zat te knikkebollen (ontroerend). Gisteren was er in het buitenzwembad in Arnhem hondenzwemmen en heb ik haar ook meegenomen. We hebben genoten, zij van het zwemmen en ik van haar. Wat waren we nat allebei. Zelfs de duikers, die in het water lagen, waren gek met haar en riepen haar en speelden met haar. Ella is niet meer weg te denken in ons gezin, ze hoort bij ons en ik hou van haar. Hoezo 3 honden teveel, met deze 3 nooit. Ik kan nog wel een heel boek vol schrijven, hoe leuk en lief ze zijn, en toen dit en toen dat, maar dat is niet de bedoeling denk ik en ik heb er toch geen woorden genoeg voor om te omschrijven hoe Ella bij ons past en wij bij haar. Ik hoop dat we nog heeeel lang van onze 3 honden kunnen genieten. De liefde die je geeft, krijg je meer dan dubbel van ze terug.

Pepper
Ik ben Jaap Blaauw en sta al een poosje op de lijst van de SNTH als opvanggezin, uiteraard samen met m'n vrouw Wil.
Wij hebben op dit moment 4 honden: 2 labradors, 1 mix Lab-Golden en onze Pepper een knappe Draadhaar Duitse Staande teef van inmiddels 3 jaar.


Ik zag Pepper, of Pep zoals wij haar noemen, ongeveer een jaar geleden op de site staan en gelijk dacht ik die zou wel een in onze roedel kunnen passen. Na overleg met Wil, en namens de stichting Magda, besloten we haar op te nemen als opvanghond.
Sinds de dag dat Pepper haar intrek heeft genomen bij ons in huis heeft ze het heel erg naar haar zin en kan ze enorm goed opschieten met de rest van onze roedel; ze was toen 2 jaar. Vooral onze Fleur, een zwart Labrador teefje, kan het goed met haar vinden. Ze was zeer verdrietig omdat wij onze oude opvangteef Wendy van 14 jaar hadden moeten laten inslapen. Ze miste haar verschrikkelijk. Toen Pepper bij ons in huis kwam gaf dit haar een nieuw speelkameraadje en zagen wij haar elke dag verder opfleuren.

Ze zijn onafscheidelijk en spelen, slapen, wandelen en eten altijd samen. Trouwens, onze James is ook af en toe aan het spelen met haar of dat hij een puppie is terwijl hij toch al bijna negen en een half jaar is! Ook wij waren direct zeer met haar ingenomen en hebben tot op de dag van vandaag (ze is inmiddels voor 100% van ons!!) geen seconde spijt dat we haar in huis genomen hebben. Haar dagelijkse levensvreugde brengt ze elke dag weer over op ons en de rest van onze roedel.

MAX
Mijn naam is Fred en ik was op zoek naar vrijwilligerswerk. Komend bij de Stichting Nieuw Thuis voor Huisdieren, leek mij dit een leuke hobby als je in de WAO zit, dus zo gezegd zo gedaan.
Een bezoekje gehad van de voorzitter en alles was geregeld. Hier had ik verteld over mijn poes (Mimi) die een jaar geleden was overleden door een gezwel aan haar achterpoot. Hierna had ik besloten om geen kat/poes meer te nemen, maar ja als dierenvriend kan je gewoon niet meer zonder, en toen ik het verhaal te horen kreeg over Max, een kat van bijna 7 jaar, maar erg sociaal en dat was onze vorige poes ook, ben ik toch weer overstag gedaan en heb er uiteindelijk geen spijt van gehad.

Op 25 juli 2008 hebben wij hem in huis genomen en na 2 dagen was die al aardig gewend. We hebben gelijk een grote krabpaal gekocht zodat hij zich kon uitleven en dat doet ie! Hij wil graag op het balkon en zoekt een lekker plekje in de zon om te slapen, hij praat zelfs met je want als je hem aanspreekt geeft hij altijd antwoord waarbij hij je ook aankijkt. Daarbij loopt ie altijd met je mee en wil graag en veel geaaid worden. Ook met mijn Hond (een Schotse herder van 11 jaar) gaat hij prima om: hij geeft de hond geregeld een kopje. Max is ook een kat die luistert: wanneer hij ergens op komt wat wij niet willen, dan zeg je alleen maar "nee Max" en Max geeft dan antwoord en springt eraf. Al met al hebben wij er toch weer een leuk gezellig vriendje bij en hopen dan ook dat die ons weer voor vele jaartjes plezier zal geven, wat wij hem als beloning ook weer terug geven.

U ziet maar, er is niets verkeerd aan om ook eens een oudere Kat/Poes of Hond een nieuw leven te geven, een plekje waar die oud kan worden. Daarbij weet je ook nog eens van te voren wat voor karakter en gedrag het dier al heeft en kan je daar voor jezelf al een keus in maken of je het samen met het dier wel kan vinden. Het is zeker de moeite waard en het dier zal er ook blij mee zijn. En vergeet de vorige eigenaar niet, ook die weet dat zijn huisdier op een goede plek terecht komt en zo is het voor een ieder goed geregeld. Wij zijn in ieder geval blij met Max en geven hem bij ons een prettige tijd tot zijn oude dag.

Bo
Als zeer ervaren gastgezin heb ik al zo'n 50 honden zien komen en gaan, en de laatste tijd vangen we ook nog wel eens een kat op. Als buitendienst kan ik de dieren niet eens meer tellen die ik voorbij heb zien komen.
Je zult toch denken: 'dan ben je gewend aan het komen en gaan van de dieren en ben je blij als ze een fijn nieuw thuis hebben gevonden'.

Zelf hadden we al 2 honden en 5 katten toen Bo in ons leven kwam. Eerst op papier. Daar ging ik al bij denken: 'goh, die past qua karakter nou leuk bij ons'. Zonder het verder mijn man te vertellen dacht ik: 'ze komt hier in opvang, en dan zie ik wel hoe het zich ontwikkelt'. Ondertussen dacht mijn man hetzelfde, 'ik zeg stilletjes niks'.
Van de 50 opvanghonden heb ik maar bij 1 gehad dat ik die echt wilde houden. Helaas liet de situatie toen dat niet toe. En daar kwam dan Bo.
Baasje was te vaak van huis en gunde haar beter. Nog geen half uur in huis,
lag ze heerlijk languit op haar rug te rollebollen. ze vond het wel goed
hier. In het echt was ze nog leuker als ik al dacht. Maar nog steeds hield ik
stoer mijn mond, evenals mijn echtgenoot. Na een week tasten we het voorzichtig bij elkaar af, zullen we......?
Ook mijn zoon was het met ons eens: Bo was een blijvertje! Met haar 9 jaren zo fit als een hoentje en dollend door het park voor onze deur, iedereen blij blaffend begroetend. Sommige mensen schrikken daar van, ze is tenslotte niet echt klein, maar al snel zien ze in dat ze gewoon een verhaal vertelt en krijgt ze van iedereen een knuffel.
Inmiddels is ze 10 jaar en nog steeds is het haar niet aan te zien. Hoe gekker je het maakt, hoe leuker ze het vindt. Een uur door de polder struinen? Vijf kilometer naast de fiets? Bo gaat wel hoor, als ze maar bij de baas is. Hoeveel mensen denken niet, zo'n oude hond, dat doen we maar niet meer. Wij weten beter. Nog geen minuut spijt hebben we gehad dat deze dame onze roedel betreden heeft!!

Noa, Bob & Zippo
Mijn verhaal begint al 6 jaar geleden. Toen hadden we een heel lieve ouwe hond Kim, een golden retriever bij ons geboren en gebleven.
Kim werd oud, en we keken rond op het internet of we een passende huisgenoot erbij konden vinden, en jawel een golden Noa zat in een gastgezin in Fryslân. Nu wonen wij in Zeeland dus dat was niet echt naast de deur, maar goed het zou toch wel niets worden want er was al een gezin geïnteresseerd in Noa en zou daar gaan kijken, en als dat klikte dan ging Noa met die mensen mee... maar joepie de klik was er niet! Dus wij mochten naar Friesland, en omdat we zo ver weg woonden werd er eerst een voorbezoek bij ons gedaan, en
daar kwam Magda, die inmiddels een goeie vriendin van mij is geworden.
Op een stormachtige zondag in oktober waaiden we naar Friesland, zagen Noa en waren verkocht: wat een lieve lieve schat... We mochten haar meteen mee naar huis nemen, en thuis zagen we vol bewondering met wat een respect ze onze ouwe Kim benaderde. Kim mocht altijd alles eerst van Noa, en dat is
gebleven tot Kim's dood op 15 jarige leeftijd. Noa is hier al 6 jaar inmiddels.

Toen kwam er een telefoontje van de stichting.... Benno een labrador zat in de opvang en was eigenlijk heel erg moeilijk plaatsbaar want hij had last van angsten en durfde niet aan de riem mee uit. Ook knallen, onweer en noem maar
op wat voor engs nog meer, wind?? Benno hield zijn plas wel 16 uur op! ik had daar niet zo veel trek in en zag het niet zo zitten, zo'n bange hond in huis, dus nee gezegd. Na een paar maanden weer een telefoontje: wil je het echt niet proberen met Benno, want wij denken echt dat het bij jullie goed zal gaan met Benno!!! Ik met mijn man overlegd, en mijn man had een week vrij, dus hij zegt: "we proberen het gewoon, ik ben er ook bij, en neem hem mee op sleeptouw door de tuin en het bos naast het huis". Benno kwam, en Benno werd square pants vanwege als hij in de baggersloot gezeten had Bob genoemd, en dat is zo gebleven. Bob is nu al weer bijna 6 jaar hier en het gaat geweldig met
meneer. Vanaf dag 1 de hond van de baas, hij is stapelgek met de baas en wil altijd en overal met hem mee naar toe. Hier hoeft hij nooit aan de riem. Hij houdt enorm van stokken en zwemmen, en dat hebben we beiden in overvloed. Bob wordt in oktober 12 jaar en we hopen dat hij nog een tijdje bij ons blijft. Spanka is ook een golden retriever van inmiddels 11 jaar jong het is een
freule! Ze is deftig als 't moet maar een waterrat en modderhond, zo zijn er geen twee. Spanka kwam ook als asielzoeker bij ons, en we hebben haar ook al weer 4 jaar in onze roedel. Nou, 3 honden, dat is wel genoeg zou je zo denken, maar ja ik wilde zo graag een zwarte labrador... en laat ik die nou net weer zien staan op de site van de SNTH. Maar 't probleem was dat hij samen met zijn broer moets worden geplaatst en 5 honden??? Nee, dat is echt too much! Dus toch maar weer nee gezegd, met pijn in het hart want hij leek me zo leuk en lief. En jawel de eigenaren van Zippo vonden eigenlijk dat Zipp bij ons thuis hoorde; we hebben zoveel ruimte en een heerlijke tuin voor de honden. Zippo zou ook bij ons een fijn thuis hebben en doordat er nog meer honden waren zou hij zich best redden, en zo togen we vorig jaar oktober naar Zutphen en kwamen, zagen en overwonnen. Wat een super hond die Zippo; een hond met epilepsie, zo eens in de 3 maanden een aanval, maar het schrikt sommige mensen toch af om een hond met een ziekte in huis te nemen. Nou is dat voor ons juist een extra reden om zo'n dier een thuis te geven, en het gaat wederom
super met meneer: hij zwemt, is actief, heeft al 5 maanden geen aanval meer gehad, kortom, werelthonden alle 4 en 3 ervan bemiddeld door mijn lieve vriendin Magda. Ik voel me bevoorrecht dat ik haar heb mogen leren kennen....

Dank voor alles en ga door met jullie fantastische werk...

Lieve groet van alle wereltbewoners.

Snoopy
Een aantal maanden geleden las ik op www.snth.nl het verhaal van Snoopy en Lisa. Lisa was een aandoenlijk “oudje” en Snoopy keek vragend in de camera met zijn wijze oogjes. Een mini Jack Russell met een heel ondeugende snoet. Na enkele weken waren zowel Snoopy als Lisa geplaatst. Alleen maar goed, dacht ik bij mezelf, maar stiekem was ik wel een klein beetje teleurgesteld.Na verloop van een aantal weken, toen ik weer eens een keertje keek, stond daar ineens Snoop weer op de site. Alsof het zo moest wezen. Dus ik heb toen niet meer geaarzeld en heb direct gereageerd en 5 juli ben ik Snoop gaan ophalen. Ik noem hem Snoop omdat ik dat wel bij hem vind passen. Hij is klein van stuk maar laat zich niet onbetuigd als dat nodig mocht zijn.

Het was wel even spannend want ik heb drie dames, twee Cavaliertjes (Piaffy, 12 jaar en Pebbles, 3 jaar) en een kruising Tibetaanse terrier (Puck, 3 jaar). Met name Pebbles en Puck zijn twee druktemakers en ik kan me voorstellen dat het voor Snoop (of welke hond dan ook) in het begin nogal overweldigend was. Hoewel er in de eerste weken af en toe een kleine aanvaring was tussen Snoop en de dames ging het al vrij snel eigenlijk heel goed. In het begin was het opletten geblazen als we buiten waren, want Snoop vindt graven geweldig. Helaas ook midden in het gazon! Maar na een paar heterdaadjes, is dit geen enkel probleem meer. Snoop gaat naar hartelust in het bos graven. Af en toe zie je dan alleen nog z’n gespierde achterwerkje en het stompe staartje boven het struikgewas uitsteken. Met een bek vol zand en een zwarte snoet komt hij zich zo af en toe melden met een verheerlijkte blik.

Hij heeft inmiddels een arsenaal aan ballen en als we in de tuin zijn, springt hij zelf op de tuinbank. Er wordt dan een bal geselecteerd en die wordt voor mij neergelegd met een aanmoedigende blik, kom op we gaan spelen! Pebbles doet dan ook vrolijk mee en Puck en Piaf liggen alles op afstand te bekijken met een blik van “stelletje uitslovers”. Pebbles wordt snel afgeleid en het kan maar zo gebeuren dat Snoop en Pebbles achter de bal aangaan en dat Pebbles ineens rechtsaf gaat, want vlinder op rechts of iets dergelijks. Snoop is van begin tot eind geconcentreerd op de bal en slingert zichzelf met zijn lenige lijfje in de lucht om de bal op te vangen. Ik woon in een bosrijk gebied dus de honden worden altijd in het bos uitgelaten. Mijn honden De dames lopen eigenlijk altijd los en ook Snoop gaat los mee. Hij luistert geweldig goed en houdt mij goed in de gaten.

Hij kan heerlijk ravotten met Pebbles en Puck en het is een genot om te zien wat voor kapriolen ze allemaal uithalen. Tijdens het wandelen worden er stokken gebracht en staat Snoop me aan te kijken met een verwachtingsvolle blik, want er is niets zo leuk als een stok die je kunt gaan ophalen.

Inmiddels is Pebbles loops geweest! Hoewel Snoop (gelukkig maar) is gecastreerd, vond hij Pebbles wel heel erg interessant. Hij was totally in love en was de hele dag in de weer met Pebbles. ’s Avonds lag hij letterlijk uitgeteld in z’n mand. Maar ook dat hebben we weer gehad en nu wordt met name Pebbles en af en toe ook Piaf door Snoop liefdevol ‘gewassen’.

Snoop neemt zijn dames ook in bescherming want vreemde honden die al te opdringerig zijn richting de dames , worden toch wel even op hun nummer gezet. Zo van, dit is mijn harem! Kortom, ik heb het gevoel dat Snoop zijn draai heeft gevonden en ik hoop dat hij nog lang kan genieten van ZIJN dames en ik van hem.

TOMMIE
Het is november 2007 en ongeveer een jaar geleden dat onze Bas moest inslapen. Terwijl ik op internet aan `t surfen was kwam ik deze site tegen en al snel zag ik Tommie.
Wie wil er nou een 2e hands hond van 13!!
Aangezien onze Jana 15 is en dementeert had ik zoiets van hier kun je je leven uitleven Tommie. En Jana nog een beetje gezeldschap houden en stimuleren. Zo gezegd zo gedaan!
De schoonheidsprijs zal Tom niet winnen maar hij is erg lief, zelfstandig en kan het goed vinden met alle andere dieren. Nu ruim een half jaar verder is Tom een volwaardig lid van ons gezin en niet meer weg te denken!

Omdat m`n zus en zwager aangeboden hadden in huis
te komen wonen en voor de dieren te zorgen, boekte ik 10 dagen Spanje een combinatie van familiebezoek en vakantie.
Tom was goed gewend dus dat moest kunnen.

Het was donderdag en zaterdags zouden we vliegen. Tom is ineens doodziek, de dierenarts neemt bloed af en legt hem aan `t infuus. (Acute leverontsteking en longontsteking)
Om 16.00 uur belt hij me op en zegt je moet hem misschien in laten slapen want ik zie geen enkele verbetering!! Met lood in m`n schoenen naar de praktijk......... Tom ziet me en klaart helemaal op, had hij gedacht dat ik hem liet stikken!? Wéér allemaal vreemde mensen om hem heen! De dierenarts staat versteld en zegt we proberen het tot morgen. Als ik weg wil, wil Tom mee!
Hartverscheurend dat ik hem achter moet laten.

De volgende dag is hij zover opgeknapt dat ik hem mag halen inclusief de nodige medicijnen.
Rust en nog eens rust wordt voorgeschreven en de arts zal nog 2 keer op huisbezoek komen.
Dan ga je weg "vliegen" en laat hem met gemengde gevoelens bij de oppas.
Dankzij de goede verzorging van de oppas en de dierenarts en misschien mijn schietgebedjes heeft Tom het gered en is blij dat we nu weer thuis zijn.
Een klein stukje wandelen gaat ook alweer. Verder slaapt hij nog veel en ik ben blij dat hij er nog is ook al is het een "tweede hands hond".